เรื่องที่เหลือเป็นเรื่องหยุมหยิม อันอ๋องมอบหน้าที่ติดตามสืบสวนให้แก่เจี่ยงเหวินเฟิงตามคำแนะนำของหยางชู เรื่องจับกุมก็มอบให้หัวหน้าราชองครักษ์รับผิดชอบ จากนั้นก็สั่งให้ค่ายจ จูเชว่ป้องกันพระราชวังเป็นการชั่วคราว และให้กัวสวี่อยู่ภายใต้การคุ้มกันของกองทัพซิ่งโจว และจัดการกับกองทหารรักษาพระองค์…
ออกคำสั่งทีละเรื่อง การจัดการแก้ปัญหาเป็นไปอย่างเป็นระเบียบ
จนกระทั่งฟ้าสางทุกคนก็แยกย้ายกันไปอันอ๋องนั่งตัวแข็งอยู่บนเก้าอี้ และปาดเหงื่อจากหน้าผาก “สวรรค์! ข้ากลัวแทบตาย!”
ในท้องพระโรงเหลือเพียงสามคน
เขา หยางชูแล้วก็หลิวกงกง
หยางชูเหลือบมองเขา และพูดอย่างเกียจคร้านว่า “ดูความคืบหน้าของท่านสิ! คนก็จับกุมได้แล้วยังมีอะไรให้กลัวอีก”
อันอ๋องคว้ามือของเขา และกล่าวอย่างซาบซึ้ง “หลานชาย ครั้งนี้ต้องขอบใจเจ้าไม่อย่างนั้นข้าตายแน่!”
หยางชูรู้สึกขยะแขยงเขาชักมือตนเองกลับ “จะพูดก็พูดมา อย่ามาดึงมือ บุรุษสองคนจับมือกันมันน่าสะอิดสะเอียน!”
“ได้ๆๆ อย่างไรก็ต้องขอบใจเจ้า!”
เมื่อครู่เขาฟังอยู่ในทางลับเป็นเวลานาน หลังจากที่หยางชูจัดการจับกุมคนได้แล้ว เขาก็เปิดทางลับ และดึงเขาออกมา จากนั้นก็พูดว่า “อีกสักครู่ประตูท้องพระโรงจะ
