าเป็นเด็กมีมโนธรรม รู้จักผิดชอบชั่วดีจริงๆ!”
หยางชูพูดต่อว่า “เพราะอย่างนั้นข้าไม่ควรทำตัวโดดเด่นเกินไป หากความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้ตกมาอยู่ที่ข้าต้องเป็นหายนะแน่ไม่ใช่เรื่องที่ดี”
อันอ๋องเข้าใจแล้ว “เจ้าว่าเช่นนั้นข้าพอจะเข้าใจแล้ว ตามเหตุผลแล้วเจ้ามีความดีความชอบอย่างใหญ่หลวงจากเหตุการณ์ที่ซีเป่ยกลับมาได้รับแต่งตั้งให้เป็นอ๋องก็ควรได้ตำแหน่งทางการทหา ารด้วยเพื่อไม่ให้เสียเปล่า แต่เสด็จพ่อ…”
หยางชูยิ้ม “เรื่องนั้นไม่มีอะไรไม่ดี ข้าเองก็ไม่อยากไปเป่าทรายที่ชายแดน ตอนนี้ยังไม่ทันได้แต่งภรรยาข้าก็ไม่อยากสร้างปัญหาใหญ่ให้ตนเอง”
“ดังนั้นเจ้าเลยยกความดีความชอบให้แก่ข้าหรือ”
“ไม่อย่างนั้นข้าจะอธิบายการกระทำของข้าอย่างไร ท่านอาสามลองคิดดู ข้าในฐานะองค์ชายที่ไม่มีหน้าที่ใดๆ ซึ่งไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ แต่กลับได้เตรียมการล่วงหน้าไว้แล้วในสายตาของผ ผู้อื่นดูอย่างไรก็มีเจตนาแอบแฝง”
“จริงด้วย!” อันอ๋องถามอีกครั้ง “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร”
“ใต้เท้าเจี่ยงบอกข้า” หยางชูพูดอย่างไม่อาย “ท่านก็ทราบดีว่าใต้เท้าเจี่ยงเคยร่วมงานกับข้า พวกเรามีมิตรภาพที่ดีต่อกัน เขาดูแลเมืองหลวงทั้งหมด หากมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติก ก็ไม่มี
