อว่าเขาจะเชื่อใจข้าอย่างเต็มเปี่ยม”
ช่วงนี้อันอ๋องได้รับการปลูกฝังเส้นทางการเป็นฮ่องเต้ไปไม่น้อย เขาเรียนประวัติศาสตร์มามากมายจึงมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ “เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อระแวงเจ้าหรือ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นเพียงแต่อย่างที่ท่านรู้ ปู่ของข้าคือซือฮว๋ายไท่จื่อ ท่านคือคนที่ควรนั่งอยู่บนบัลลังก์ ถึงแม้ว่าตำแหน่งฮ่องเต้จะถูกส่งต่อไปอยู่ในมือสายตระกูลของพวกท่านแล้ว ว แต่เขาค่อนข้าง…ท่านเข้าใจหรือไม่”
อันอ๋องพูดว่า “อย่างเช่นราชวงศ์ซ่งกับไท่จู่หรือ”
หยางชูพยักหน้า “แม้ว่าสถานการณ์จะต่างกัน แต่ก็เป็นเช่นนั้น”
อารมณ์ของอันอ๋องค่อนข้างซับซ้อนเขาพูดกับอีกฝ่ายว่า “เจ้ากล้าพูดเรื่องนี้ ไม่กลัวข้าไปบอกเสด็จพ่อหรือ”
หยางชูยิ้ม “เพราะข้ารู้ว่าท่านอาสามไม่มีทางทำเช่นนั้น! แม้ท่านจะดูเหลวไหลไปหน่อย แต่ลึกๆ แล้วท่านเป็นคนที่ดีมาก ในสมัยเด็กข้าอาจกลั่นแกล้งท่าน หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นต้องแ แก้แค้นคืนแน่นอนใช่ไหมล่ะ แต่ท่านไม่ทำเพราะท่านเป็นคนใจกว้าง ท่านอาสามปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ แน่นอนว่าข้าต้องปฏิบัติต่อท่านด้วยความจริงใจ ไม่อย่างนั้นจะคู่ควรกับความรักความเ เมตตาของท่านอาสามได้อย่างไร”
อันอ๋องถูกเขาพูดชื่นชมจนตัวลอย “เจ้
