อันอ๋องถูกขังอยู่ในทางลับเขาทั้งหนาวทั้งหิว เขาทำได้แค่เอาเสื้อผ้าที่หยางชูยัดใส่มาสวมเข้าไปหลายๆ ชั้นจากนั้นก็ยัดขนมเข้าไปในปาก
ในวันที่หิมะตกกับขนมที่เย็นชืดแล้วจะหาอาหารร้อนๆ จากห้องเครื่องได้ที่ไหนกัน
อันอ๋องทานไปก่นด่าไป “ไอหนูนั่น! ปกติเรียกท่านอาสามๆ แกล้งมาทำดีด้วยแล้วฉวยโอกาสกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้หรือ! รอเปิ่นหวางออกไปจากที่นี่ได้ก่อนเถอะ หากไม่ได้สั่งสอนเจ้าก็ไม่ใช่แซ่เจียงแล้ว!”
เขารู้ไม่เท่าทันจึงไม่คิดว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงกับตนเองและไม่สามารถเอาเรื่องในอดีตมาเปรียบเทียบได้ ในอดีตหยางชูที่กลั่นแกล้งเขา ตอนนี้ต้องเอาอกเอาใจเขาต่างหากถึงจะถูก จู่ๆ เกิดเรื่องผิดปกติอย่างกะทันหัน เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับชีวิตของตนเอง แต่คิดว่าหยางชูจงใจลงโทษเขาไม่มีความตื่นตัวในฐานะผู้สืบทอดบัลลังก์เลยแม้แต่น้อย
พอทานขนมไปได้ครึ่งหนึ่งเขาก็อิ่มในที่สุด อันอ๋องรู้สึกง่วงเล็กน้อยศีรษะของเขาค่อยๆ ตกลง เขาเพิ่งผล็อยหลับไปแล้วจู่ๆ ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมามองรอบกายที่มีแต่ความมืดก็กลัวจนแทบร้องไห้แล้วก่นด่าหยางชูอีกครั้ง
ในตอนนั้นเองเขาได้ยินเสียงจากอีกฟากหนึ่งของกำแพง
“ท่านอ๋อง” เสียงหลิวกงกงใช่ห
