รือไม่
อันอ๋องดีใจเขาตบกำแพง และตะโกนว่า “หลิวกงกง รีบช่วยเปิ่นหวางออกไปเร็ว!”
แต่หลิวกงกงดูเหมือนจะไม่ได้ยิน และยังคงคุยกับหยางชู “เรื่องที่ท่านอ๋องสั่งมา บ่าวจัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ”
หยางชูขานรับแล้วพูดว่า “เจ้าถอยออกไปเถอะหาที่หลบซ่อนให้ดี อย่าให้ผู้ใดหาเจ้าเจอ”
เอ๋…อันอ๋องฟังดูแปลกๆ
หลิวกงกงตอบกลับว่า “ที่นี่มีท่านอ๋องตัวคนเดียว บ่าวไม่วางใจให้บ่าวอยู่ช่วยปิดประตูให้ดีหรือไม่ขอรับ”
หยางชูตอบ “ถึงตอนนั้นจะอันตรายมากข้าเกรงว่าจะปกป้องเจ้าไม่ได้”
หลิวกงกงกลับหัวเราะ “ท่านอ๋องวางใจเถอะ บ่าวอยู่ในหวงเฉิงซือมาหลายปี พอรู้วิธีปกป้องตัวเอง”
ไม่รู้ว่าทางหลิวกงกงกำลังทำอะไรอยู่หลังจากนั้นหยางชูก็พูดขึ้นว่า “ได้ แต่หากเกิดอะไรขึ้นมาเจ้าปกป้องอันอ๋องด้วย”
“ขอรับ” อีกด้านหนึ่งของกำแพงเงียบอีกครั้ง อันอ๋องได้ยินก็รู้สึกสับสน ตอนนี้เขารู้สึกถึงความผิดปกติ ไอหนูคนนั้นขังเขาไว้ในนี้แล้วขอให้หลิวกงกงปกป้องเขางั้นหรือ หลิวกงกงไม่รู้สึกแปลกใจเลยหรืออย่างไร
มีเรื่องราวภายในอะไรที่เขาไม่รู้หรือไม่
อันอ๋องรอไม่นานด้านนอกท้องพระโรงก็มีการเคลื่อนไหว
เขาได้ยินหลิวกงกงรายงานว่า “ท่านอ๋อง พวกเขามาแล้
