วขอรับ”
หยางชูพูด “เจ้าออกไปบอกให้เขาเข้ามา”
“ขอรับ”
หลังจากนั้นเสียงเล็กแหลมของหลิวกงกงก็ลอยเข้ามาในหูของเขาอย่างคลุมเครือ อันอ๋องตกตะลึง
พี่รองก่อกบฏงั้นหรือ
………….
ภายในท้องพระโรงองค์ชายรองก็ตกตะลึง “หยางซาน!”
เขารู้ว่าช่วงนี้เด็กคนนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับน้องสาม และเขาก็รู้ว่าเวลาน้องสามไปว่าราชการก็ชอบพาอีกฝ่ายไปด้วย อย่างไรก็ตามเรื่องที่ทำการยึดพระราชวังเขาจดจ่ออยู่กับการสังหารอันอ๋องจึงไม่ได้สนใจหยางชูเท่าไรนัก เลยเพิกเฉยการมีอยู่ของอีกฝ่ายไป
เมื่อเขาเห็นหยางชูนั่งอยู่ในท้องพระโรง เขาหันไปมองรอบๆ ทันทีแล้วถามว่า “น้องสามเล่าเขาไม่ได้อยากคุยกับข้าหรือ” อาจารย์หงตกตะลึงชั่วขณะหนึ่ง แต่เขาตอบสนองเร็วกว่าองค์ชายรอง
พอได้ยินประโยคนั้นเขาถึงกับกุมหน้าผาก องค์ชายรองผู้นี้ช่าง…ปกติเขาเป็นคนฉลาด เหตุใดตอนนี้ถึงตอบสนองได้ช้าเล่า นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรือว่าท่านอ๋องที่หลิวกงกงพูดเมื่อครู่นี้หมายถึงหยางชูไม่ใช่อันอ๋อง เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องที่เขาพลาดไป
แน่นอนว่าหยางชูยิ้ม และพูดว่า “ผู้ที่อยากคุยกับท่านอารองคือข้าเอง! ส่วนท่านอาสามอยู่ที่ไหนน่ะหรือ…” เขายิ้ม
