ให้องค์ชายรอง “ท่านลองเดาสิ!”
น้ำเสียงนี้โจมตีอีกฝ่ายอย่างจัง
องค์ชายรองได้สติ และจ้องมาที่เขาอย่างโกรธเคือง “หยางซาน! หากเจ้าไม่อยากดื่มเหล้าลงโทษก็เรียกอาสามออกมาแล้วเปิ่นหวางจะไว้ชีวิตเจ้า!”
“ผิดแล้ว” หยางชูลุกขึ้นยืน และค่อยๆ ถอดเสื้อหมางเผ่าของอันอ๋องออก
“อะไรนะ” องค์ชายรองตกตะลึง
“หลานได้กลับสู่ราชวงศ์ตามพระราชโองการแล้ว เหตุใดท่านอารองยังเรียกหยางซานอยู่เล่า ท่านจะขัดพระราชโองการหรือ อีกอย่างประโยคเมื่อครู่ต้องเป็นข้าพูดต่างหากถึงจะถูก”
เขาหยิบร่มจากใต้โต๊ะแล้วพูดช้าๆ น้ำเสียงของเขาเย็นยิ่งกว่าหิมะข้างนอกเสียอีก “หากพวกท่านยอมแพ้เสียแต่ตอนนี้เปิ่นหวางจะไว้ชีวิตพวกท่าน!”
องค์ชายรองไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนี้มาก่อนพอได้สบตากับอีกฝ่ายเขาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ประโยคเดียวกันแท้ๆ องค์ชายรองพูดอย่างเย่อหยิ่ง พอเปลี่ยนเป็นหยางชูพูดกลับได้กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงจนผู้ฟังรู้สึกขนลุกชัน
ฉื่อฉวินก้าวไปข้างหน้าเพื่อปกป้ององค์ชายรอง เขาที่ได้รับการฝึกฝนในกองทัพจึงคุ้นเคยกับกลิ่นอายจากตัวหยางชูดี
นี่เป็นกลิ่นอายของสนามรบมีเพียงผู้ที่ผ่านสงครามมาอย่างโชกโชนเท่านั้นถึงสามารถทำให้คนตัวสั่นเป็นลูกนกไ
