่เป็น ‘ปกป้ององค์ชาย’ นั่นทำให้ความมั่นใจหายไปในทันที คนกลุ่มนี้ไม่สามารถทำเรื่องราวให้สำเร็จลุล่วงได้ยังจะกลับทำให้บกพร่องเสียการ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังพยายามเรียกกำลังใจ และพยายามไกล่เกลี่ย
“เยวี่ยอ๋อง มือดีไม่สู้สองหมัด สองหมัดยากจะสู้สี่มือ[1] ด้านนอกมีคนของพวกเราอยู่ ไม่ว่าท่านจะกล้าหาญแค่ไหน แต่ก็เป็นแค่มดแดงคิดเขย่าต้นไม้ใหญ่[2] พูดถึงเรื่องนี้ท่านเป็นสายเลือดของซือฮว๋ายไท่จื่อ มีความสัมพันธ์กับอันอ๋องก็เหมือนมีความสัมพันธ์กับองค์ชายของพวกเราเช่นกัน อันอ๋องขึ้นครองบัลลังก์สิ่งที่ท่านได้รับ องค์ชายของพวกเราก็สามารถให้ได้เช่นกัน เหตุใดต้องเสี่ยงเพียงนั้นเพื่อเขาด้วย”
หยางชูหัวเราะเสียงดัง “มือดีไม่สู้สองหมัด สองหมัดยากจะสู้สี่มืองั้นหรือ เพียงแต่คนอ่อนแอเช่นข้าพอใจเช่นนี้ พวกท่านไม่เข้ามาไม่เป็นไร แต่เมื่อเข้ามาแล้วข้าก็คนนำ”
อาจารย์หงตกใจ “ต่อให้หนึ่งต่อสิบท่านสู้ไหว แต่หนึ่งต่อร้อยต่อพันท่านจะไหวหรือ แค่เพียงพวกเราตะโกนออกไป คนด้านนอก…”
หยางชูพูดขัดจังหวะเขาอย่างดูถูก “ท่านก็ลองตะโกนดูสิ! หากพวกท่านเปิดประตูนี้ได้ วันนี้เปิ่นหวางยอมรับความพ่ายแพ้!”
ฉื่อฉวินมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเขามองไปที่
