ไม่ได้น่ากลัวเพียงนั้น!
ฉื่อฉวินยังคงเคลื่อนทัพต่อไปเขาแบ่งกำลังคนให้เข้ามาแทนที่ทหารหน้าที่สำคัญต่างๆ
องค์ชายรองมองไปที่เขาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม “ผู้อาวุโสกัว ตอนนี้ท่านเห็นแล้วหรือไม่ เขตพระราชฐานนี้กำลังจะตกอยู่ในมือของเปิ่นหวาง ตามลำดับอาวุโสแล้วท่านอยู่ด้านล่างสุ ดของราชสำนัก หลู่เซียงน่าจะเกษียณตัวเองออกในอีกสองปี สำหรับท่านแล้วเวลากระชั้นชิดไปหากอยากได้ตำแหน่งโส่วเซี่ยงจำต้องใจแข็งหน่อย แต่จางเซียงอายุหกสิบจนกว่าเขาจะเกษียณท่านจ จะอายุเท่าไรกัน”
“แล้วอย่างไร” กัวสวี่สอดมือเข้าไปในแขนเสื้อแล้วถามช้าๆ “องค์ชายพากระหม่อมมาดูว่าท่านยึดวังอย่างไรเพียงเพื่อให้กระหม่อมเป็นพยานว่าองค์ชายต่อต้านอย่างไรงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“แน่นอนว่าไม่ใช่” องค์ชายรองตอบอย่างลำพอง “ไม่คิดว่ามันคุ้มต่อผู้อาวุโสกัวหรอกหรือ”
“งั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”
อาจารย์หงได้ยินพวกเขาสนทนากันเช่นนี้ก็ไม่รู้ว่าจะพูดไปถึงเมื่อไร เวลาไม่คอยผู้ใดเขาจึงตัดสินใจพูดเองว่า “ผู้อาวุโสกัว องค์ชายของพวกเราหมายความว่า หากท่านประเมินสถานก
