ชราผู้หนึ่งพูดเสียงดังขึ้นว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้ายินดีที่จะนำทหารของตัวเองมาหยุดยั้งองค์ชายรอง! จะไม่ปล่อยให้เขาทำสำเร็จเด็ดขาด!”
“ข้าเองก็ยินดี! ถึงแม้ว่าพวกเราจะเกษียณแล้ว แต่พวกเรายังคงเป็นต้าฉี! ฝ่าบาทกำลังเดือดร้อนไม่มีเหตุผลใดให้นั่งดูอยู่เฉยๆ!”
“ข้าเองก็ด้วย!”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ และพูดว่า “ท่านแม่ทัพทุกท่าน ความภักดีของพวกท่านข้าสัมผัสได้ แต่ทหารส่วนตัวเข้าเมืองหลวงมีเพียงสองร้อยนาย แม้จะเรียกข้ารับใช้ของขุนนางใหญ ญ่มาด้วยรวมกันก็ไม่น่าเกินพันคน การจะไปหยุดยั้งองค์ชายรองกำลังคนยังไม่ถึง!”
แม่ทัพชราผู้นั้นตะโกนขึ้นว่า “ผู้ใดบอกล่ะ ข้านำทหารม้าพันนายไปไล่ตามฆ่าหัวหน้าเผ่าหูไปจนถึงส่วนลึกของทะเลทรายแค่พันคนก็เพียงพอแล้ว!”
เจี่ยงเหวินเฟิงพูดปลอบ “ท่านแม่ทัพอย่าใจร้อนไป ข้าไม่ได้ดูถูกท่าน แต่พวกเราต้องกระทำการอย่างระมัดระวัง ด้วยความสัตย์จริงทันทีที่พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ข้าได้ส่งคนไปที่ซิ่งโ โจวเพื่อเชิญแม่ทัพเว่ยเหิงมาซึ่งกองทัพจะมาถึงในไม่ช้า ฝั่งด้านกองทหารรักษ
