“อื้อๆ!” ผู้บัญชาการแห่งค่ายจูเชว่ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขาประสบพบเจอ
เขาผู้เป็นผู้บัญชาการกองทหารรักษาพระองค์แห่งค่ายจูเชว่ถูกผู้ตรวจการผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองลักพาตัว
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน เหตุใดเขาถึงได้ทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้แม้จะเลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่แสดงความกตัญญูเพื่อได้ผลประโยชน์ แต่นี่ก็เป็นธรรมเนียม! ตนเองก็เคยทานเนื้อ และนั่งดื่ม มด้วยกันกับพวกเขาไม่ใช่หรืออย่างไร
ผู้บัญชาการจ้องมองด้วยความโกรธพยายามอย่างยิ่งที่จะหลุดพ้นจากเชือก
ไม่ง่ายเลยกว่าจะปิดปากอีกฝ่ายได้หนีจุ้นหายใจหอบ และล้มลงกับพื้นพร้อมกับเหล่าอวี๋ และเสี่ยวช่าย
“มารดาเถอะ” เหล่าอวี๋ผู้มีหนวดเคราเต็มใบหน้าใช้สองมือยันพื้น “เหล่าจุ้นอาเหล่าจุ้น ครั้งนี้ข้าถูกฆ่าแน่ๆ! นี่มันเป็นการทำร้ายผู้เป็นนาย!”
“ฆ่าอะไรกัน!” หนีจุ้นเตะ “ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือหากเขาไม่ห้ามพวกเราก็ช่างไป”
เหล่าอวี๋แค่นหัวเราะ “ท่านก็พูดได้! ข้าจะบอกท่านให้หากเรื่องนี้เกิดปัญหา หัวหลุดออกจากบ่าแน่ พวกเราเชื่อใจท่านถึงได้มอบชีวิตของทุกคนในครอบครัวไว้ที่ท่าน ท่านอย่าทำร้
