มือของหยางชูขยับกลไกที่ซ่อนอยู่ และแล้วตู้หนังสือตรงมุมห้องก็ขยับออกไปเผยให้เห็นช่องที่มืดมิด
อันอ๋องตกใจ “มีจริงๆ ด้วย!”
หยางชูเองก็ดูประหลาดใจเช่นกัน “ที่แท้อยู่ที่นี่นี่เอง!”
เขาติดตามหมิงเวยมายังเส้นทางลับมาแล้วมีแผนที่ในมือจึงรู้ว่ามีทางเข้าในท้องพระโรง
อันอ๋องตื่นเต้นมาก “พวกเราเข้าไปสำรวจกันดีหรือไม่”
“ดี!” หยางชูมองไปรอบๆ อย่างกระตือรือร้น เขาหยิบเทียนไขเข้ามาใส่ในตะเกียงแล้วให้อีกฝ่ายถือ “มืดเกินไป ท่านถือไว้เถอะ”
“ได้!” อันอ๋องรู้สึกสนุกมาก “เมื่อก่อนข้าอยู่คนเดียวเลยไม่กล้าเดินไปรอบๆ มีเจ้าไปด้วยก็ดีเลย เจ้าเป็นวรยุทธ์ข้าไม่กลัวเรื่องความปลอดภัยแล้ว”
หยางชูยิ้มตอบเขา จากนั้นรีบใช้ผ้าคลุมห่อขนมแล้วยัดใส่อ้อมแขนของอีกฝ่าย
“เจ้าทำอะไรน่ะ” อันอ๋องงุนงง
“เส้นทางลับมักจะไม่เห็นดวงอาทิตย์อากาศหนาวเช่นนี้ต้องหนาวยิ่งกว่าเดิมแน่ พวกเราต้องเตรียมพร้อม”
อันอ๋องพยักหน้า “ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล”
หยางชูกลอกตา และพูดว่า “เสื้อผ้าของท่านบางไปเปลี่ยนชุดใหม่ดีหรือไม่”
“จำเป็นหรือ”
“แน่นอนว่าจำเป็น! ในท้องพระโรงอบอุ่นมากกว่าปกติท่านก็รู้” หยางชูอดไม่ได้ที่จะดึงเขาขึ้นมาแล้วถอดชุดหมางเผ่าออกอย่างรวดเร
