“เชิญองค์ชายพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองก้าวเข้าไปในห้องพัก และเห็นกัวสวี่นั่งอยู่ที่นั่น เขาผิงไฟไปดื่มชาไปดูไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด
นี่…ดูจะแตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้
เมื่อถูกกักบริเวณผู้อาวุโสกัวควรจะหงุดหงิดสิถึงจะถูกแล้วเขาก็จะเข้าไปปลอบใจ และกลายเป็นที่ชื่นชอบ และดูน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน..
อาจารย์หงเห็นว่าบรรยากาศดูผิดปกติจึงชิงพูดก่อน “ผู้อาวุโสกัว องค์ชายรองเสด็จมายังไม่ทำความเคารพอีก”
จริงๆ แล้วกัวสวี่ไม่ได้กระสับกระส่ายเพราะเขามีประสบการณ์มาก่อน และคุ้นเคยกับมันมานานแล้ว เมื่อคิดย้อนไปมีครั้งไหนที่ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วไม่ตื่นเต้นบ้าง เมื่อปีก่อนที่เดินทางไปซีเป่ยเขาติดตามกองทัพใหญ่ไปออกรบ เจอเรื่องเสี่ยงอันตรายอยู่ทุกวันจะมาตื่นตระหนกอีกก็ดูเกินไปหน่อย
เขาคิดในใจว่าองค์ชายรองมีความกล้าหาญเช่นนี้จริงหรือ จับกุมเขาจะทำอะไรได้ รับประกันความปลอดภัยของตนเองหรือ ทางเยวี่ยอ๋องเตรียมรับมือเป็นอย่างดีใช่หรือไม่…ทุกคำถามเขาคิดอยู่หลายครั้งเมื่อองค์ชายรองเสด็จมาเขาจึงประหม่าไม่ออก…
กัวสวี่ยืนขึ้นอย่างช้าๆ และคำนับ “กระหม่อมกัวสวี่ถวายพระพรองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ”
……………
[1] ควันเขียวผุดจากหลุมฝังศพบรรพบุรุษ : ผู้มีความดี