องการรักษาท่าทีสง่างามเอาไว้
ไม่นานประตูเมืองก็เปิดออก เสียงอันหนักแน่นนั้นสำหรับองค์ชายรองแล้วราวกับเสียงจากสวรรค์
บัลลังก์ของเขาหากผ่านประตูนี้ไปก็ไม่มีสิ่งใดกีดขวางแล้ว!
“ถวายพระพรองค์ชาย ทรงพระเจริญ พันปี พันๆ ปีพ่ะย่ะค่ะ” ทหารปกป้องเมืองคุกเข่าลงทำให้เขาได้สัมผัสถึงรสชาติอันยอดเยี่ยมของการเป็นผู้ที่อยู่เหนือกว่า
เขาพยักหน้าด้วยท่าทีเมตตา แต่ยังคงความสง่างาม
“ลุกขึ้นเถอะ”
“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ!” องค์ชายรอง และทหารองครักษ์ของเขาถูกเชิญเข้าไปข้างใน
ทหารผู้เป็นหัวหน้านำทาง “ผู้อาวุโสกัวอยู่ในห้องพัก เขามีผู้ติดตามเพียงคนเดียว แต่ถูกพวกเรากักตัวไว้อยู่พ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายรองพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม แต่อันที่จริงเขาประหม่าเกินกว่าจะพูด
อาจารย์หงกล่าวเสริมในทันทีว่า “ทำได้ดี! ลำบากเจ้าแล้ว หากเรื่องในวันนี้ทำสำเร็จถือว่าเจ้ามีส่วนร่วมอย่างมาก องค์ชายไม่มีทางลืมเจ้าอย่างแน่นอน”
ทหารผู้นั้นดีใจมาก “ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ!”
วีรบุรุษผู้อยู่ข้างกายฮ่องเต้ และต่อสู้จนได้รับชัยชนะคงได้รับการแต่งตั้งเป็นโหวใช่หรือไม่ ก้าวเดียวถึงฟ้าจริงๆ ควันเขียวผุดจากหลุมฝังศพบรรพบุรุษ[1]!
เขาผลักประตูอย่างขยันขันแข็ง และยกม่านขึ้น
