นนี้มาก่อน ตราบใดที่เขาทำสำเร็จ เขาก็จะได้นั่งในตำแหน่งที่เขาใฝ่ฝันมานาน
ไม่! ต้องบอกว่าดีกว่าที่เขาฝันไว้เยอะ
เขานึกย้อนถึงตัวเอง เหตุใดเมื่อก่อนเขาขี้ขลาดเพียงนั้น สู้กันไปกันมา รู้เพียงว่าต้องต่อสู้เพื่อตำแหน่งไท่จื่อกับขยะอย่างพี่ใหญ่ ไท่จื่อมีดีอะไร ชีวิตไม่ได้อยู่ในมือของผู้อื่นงั้นหรือ ดูอย่างพี่ใหญ่สิพูดไร้สาระอย่างไรก็ไม่เป็นไร
ตำแหน่งนั้นดีมากหากได้ขึ้นไปนั่งก็จะอยู่เหนือผู้คนนับพัน! จะไม่มีผู้ใดมายุ่งกับเขาอีกแล้วเขาจะทำอะไรก็ได้!
องค์ชายรองมาถึงประตูหย่งเล่อด้วยความตื่นเต้น ประตูเมืองถูกปิดอาจารย์หงก้าวไปข้างหน้าเพื่อเรียกให้เปิดประตู มีคำถามมาจากข้างใน อาจารย์หงพูดเสียงดังว่า “องค์ชายรองเดินทางมาถึงพวกเจ้ายังไม่เปิดประตูอีก!”
เมื่อได้ยินเสียงผู้คนที่อยู่เหนือกำแพงเมืองก็สั่นสะท้าน และบางคนก็ก้มหน้ามองลงไป องค์ชายรองเหยียดหลังให้ตรง และพยายามแสดงสีหน้าน่าเกรงขาม
เขาสบตากับทหารเฝ้าประตูเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหรี่ตาเนื่องจากมองไม่ชัด เขาจึงถอดผ้าคลุมออกเผยใบหน้าของตนท่ามกลางพายุหิมะอย่างชัดเจน ลมหนาวพัดเข้ามา และเข้าไปในคอเสื้อทำให้เขาตัวสั่นจากความหนาวเย็น แต่เขายังคงไม่ขยับเพราะต้
