น เมื่อหิวก็ทานขนม อดทนหน่อย ผ่านคืนนี้ไปก็ดีขึ้นเอง”
อันอ๋องตกตะลึง “เจ้าเล่นอะไร”
“จำไว้ว่าอย่าส่งเสียงเด็ดขาด! หลานชายได้ทำทุกอย่างไปหมดแล้วอย่าให้ความพยายามของข้าสูญเปล่า”
อันอ๋องตบกำแพง “เจ้าหมายความว่าอย่างไรรีบปล่อยข้าออกไปนะ!”
น่าเสียดาย ไม่ว่าเขาจะเรียกอย่างไรก็ไม่มีการเคลื่อนไหวจากหยางชู อันอ๋องโกรธมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาหันศีรษะไปมองรอบๆ ยกเว้นตะเกียงในมือก็เห็นว่าบริเวณโดยรอบมืดสนิท
เขาสั่นสะท้านด้วยความกลัว ปากท่องอะไรบางอย่าง “อวี้หวงต้าตี้ พระโพธิสัตว์ เจ้าแม่กวนอิม เทพเซียนทั้งหลาย ข้าทายาทอันดับที่สามแห่งตระกูลเจียงผู้ไร้ความรู้ เกียจคร้าน เสเพล แต่ไม่เคยทำเรื่องไม่ดี! พวกท่านช่วยอวยพรให้ข้าอยู่รอดปลอดภัยไม่มีสิ่งชั่วร้ายรุกราน...”
ในตอนที่พูดเขามักจะรู้สึกเหมือนมีหลายสิ่งหลายอย่างจ้องมองมาที่เขาในความมืด เขาขยับร่างกายพยายามหดตัวบรรเทาความรู้สึกที่มีอยู่
อันอ๋องไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าค่ายกลที่นี่ได้ถูกหมิงเวยแก้ไขเรียบร้อยแล้ว ไม่มีวิญญาณชั่วร้ายใดๆ เรียกได้ว่าเป็นสถานที่ที่สะอาดที่สุดในเมืองหลวงทั้งหมด…
…………..
เมื่อขี่ม้าข้ามสะพานจินสุ่ยจิตใจขององค์ชายรองไม่เคยหวั่นไหวเท่าวั
