หมิงเวยเปิดหน้าต่าง และมองไปที่พระราชวังอี๋ชุนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ
“วันนี้หนาวมากใช่หรือไม่” นางถาม
ตัวฝูที่อยู่ด้านหลังตอบว่า “เจ้าค่ะ อากาศหนาวหิมะตกเป็นลางดี! ปีหน้าต้องเป็นปีที่ดีแน่ๆ เจ้าค่ะ”
“กำหนดวันเดินทางกลับแล้วหรือ” อีกเจ็ดแปดวันก็จะปีใหม่แล้ว ขบวนเสด็จต้องกลับก่อนหน้านี้ไม่อย่างนั้นจะกลับไม่ทันวันไหว้บรรพบุรุษ
“ยังไม่กำหนดวันที่แน่นอน แต่เหนียงเหนียงได้สั่งให้คนเก็บของแล้วเจ้าค่ะ”
หมิงเวยพยักหน้าสัมผัสได้ว่างูขาวที่อยู่ในแขนเสื้อขยับจึงเอื้อมมือไปลูบหัวของมันแล้วถามเสียงเบา “ทำไมหรือ”
“สิ่งนั้นมาอีกแล้วเจ้าค่ะ” งูขาวน้อยเตือนด้วยเสียงแผ่วเบา “นายท่าน เป็นอย่างที่ท่านบอกไว้เป็นหนอนพิษกู่ที่มีกลิ่นละอองเกสร”
หมิงเวยครุ่นคิด “ช่วงนี้บ่อยขึ้นนะ!”
ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นางในจากด้านนอกก็บอกว่าเผยกุ้ยเฟยเรียกหา
“เหนียงเหนียง” หมิงเวยก้าวเข้าไปในห้องโถงหลักแล้วย่อกายทำความเคารพ
เผยกุ้ยเฟยกวักมือเรียกนาง “ทานข้าวเช้าแล้วหรือยัง ดูเจ้าสิ สวมชุดบางอีกแล้ว”
ตัวฝูเดินตามหลังนางเข้ามา “เหนียงเหนียง ขนสุนัขจิ้งจอกที่ท่านให้มาบ่าวนำมาด้วยเพคะ ภายในวังอบอุ่น แต่พอออกไปข้างนอกคุณหนูจะสวมมันเพคะ”
