ารเตรียมตัวของอีกฝ่ายใกล้จะเสร็จแล้ว และสิ่งต่างๆ อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ หากท่านอ๋องคิดจะปกป้องอันอ๋องช่วงนี้อยู่กับเขาเหมือนเงาตามตัวไว้จะดีที่สุด”
หยางชูพยักหน้าตอบรับ “ได้”
……………
จู่ๆ อันอ๋องก็พบว่าหลานชายคนโตของเขาเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้ต้องตามลากเขาเข้าวังอยู่ทุกวัน แต่ช่วงนี้ไม่จำเป็นต้องเรียกเขา เมื่อถึงเวลาก็ปรากฏตัวให้เห็นแล้ว
แม้แต่ตอนที่เขาไปที่ท้องพระโรงเพื่อเรียนรู้งานหยางชูก็ไปกับเขาด้วย นั่นทำให้อันอ๋องรู้สึกประหลาดใจ
“ช่วงนี้เจ้าเป็นอะไร”
หยางชูเหลือบมองเขาอย่างเกียจคร้าน “ทำไมหรือ”
“ตามเปิ่นหวางไปทุกที่ไม่ได้ยินเจ้าบ่ายเบี่ยงเลย”
หยางชูนั่งบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านแล้วตอบว่า “ท่านคิดว่าข้ามีความสุขนัก หรือ ตอนนี้การหาคนไปเที่ยวสนุกด้วยไม่ใช่เรื่องง่าย ออกไปเที่ยวเล่นอย่างตื่นตระหนกสู้มาติดตามท่านดี ๆ ไม่ดีกว่าหรือ จะได้มีคนคุยด้วย”
อันอ๋องหัวเราะแล้วทำหน้าจริงจัง “เจ้าตามข้ามา อย่างน้อยก็ดูเหมือนคนทำเรื่องสำคัญ เช่นนี้จะได้ไม่โดนเสด็จพ่อด่าว่าเกียจคร้านใช่หรือไม่”
หยางชูตอบอืม แต่ในใจกลับคิดว่าข้าไม่เอ้อระเหยลอยชายเขาก็โกรธอยู่แล้ว!
อันอ๋องไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็กวักมือเร
