ียกเขาให้เข้ามา “เจ้าช่วยข้าดูหน่อย ฎีกาฉบับนี้มีปัญหาอะไรกันแน่ จางเซียงบอกว่าต้องตีกลับ แต่ข้าไม่คิดว่ามีอะไรผิดป ปกติเลย!”
หยางชูโบกมือ “นี่เป็นงานของท่าน อย่าลากข้าไปด้วยเลยท่านคิดว่าข้าอ่านแล้วไม่ปวดหัวหรือ”
อันอ๋องกลับพูดว่า “แต่เจ้าหัวดีกว่าข้า! สองหัวดีกว่าหัวเดียว อีกสักครู่จางเซียงจะกลับมาดูข้า หากข้าตอบไม่ได้จะทำอย่างไร ถึงตอนนั้นต้องมาอยู่ฟังเขาบ่น เจ้าคงไม่อยากให้เป็น นอย่างนั้นใช่หรือไม่”
หยางชูทนไม่ไหว “ท่านแค่ให้ข้ามาเป็นเพื่อนไม่ได้ให้ข้ามาช่วยท่าน อีกอย่างฎีกาไม่เหมาะที่ข้าจะอ่าน! นี่เป็นความลับท่านเข้าใจหรือไม่”
อันอ๋องไม่เห็นด้วย “ข้าอยู่ด้วย เจ้าดูได้! คิดเสียว่าดูแทนข้าไม่ได้หรือ” แล้วโน้มน้าวเขาอีกครั้ง “เร็วเข้า กลับไปอันอ๋องเฟยต้องพูดพล่ามแน่เลย เจ้าช่วยข้าผ่านการทดสอบ ข้า าจะช่วยพูดกับเสด็จพ่อให้เจ้าได้แต่งงานเร็วขึ้น ว่าอย่างไร”
หยางชูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และตกลงอย่างไม่เต็มใจ “เอาเถอะ! ท่านอย่าให้เรื่องนี้รั่วไหลออกไปล่ะโดยเฉพาะอย่างยิ่งอย่าให้จางเซียงรู้”
อันอ๋องพูด “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ ผู้ที่ทดสอบข้าคือเขา ข้าต้องสารภาพหรืออย่างไร วางใจเถอะน่า!”
