บัติหน้าที่ที่ห้องโถงหลักกับผู้ตาย และมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เมื่อคืนพวกเขาเลิกงาน และไปดื่มด้วยกันจนถึงเที่ยงคืน ตี๋ฝานบอกว่าเมื่อคืนเขาออกจากถนนสายหลัก และแยกกับผู้ตาย แต่ที่แย่ที่สุดคือสถานที่ที่ผู้ตายเสียชีวิตนั้นอยู่ห่างจากทางแยกที่พวกเขาแยกกันเพียงร้อยก้าว และเขาก็ไม่มีพยาน”
หยางชูครุ่นคิด “ในระยะทางกว่าร้อยก้าว หากผู้ตายตะโกนตี๋ฝานก็จะได้ยิน”
“ดังนั้น หากผู้ตายถูกฆาตกรรมตี๋ฝานไม่สามารถหลุดออกจากการถูกสงสัยได้”
“แล้วหากไม่มีพยานแล้วจะทำอย่างไร หากเขากลับเรือนพ่อบ้านก็ต้องตื่นสิ”
เจี่ยงเหวินเฟิงพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น “เรือนของเขาอยู่ค่อนข้างไกลเลยเช่าเรือนอยู่แถวๆ นั้น บางครั้งทำงานดึกก็จะพักที่นั่นเรือนนั้นมีเพียงชายชราหูหนวกคนหนึ่งเฝ้าเรือนให้ ตี๋ฝานคิดว่ายุ่งยากที่จะตะโกนเรียกเขา เขาจึงมักจะปีนข้ามกำแพง และเข้ามาด้วยตัวเอง พวกเราพบเขาเมื่อเช้านี้ และเขายังคงหลับสนิท ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
“พวกเขาเมามากหรือไม่”
เจี่ยงเหวินเฟิงส่ายหน้า “จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร กองทหารรักษาพระองค์อาจถูกเรียกได้ตลอดเวลา ตี๋ฝานบอกว่าพวกเขาเมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่สติยังคงชัดเจน เขาและผู้ตายมักดื่ม
