ขบวนเสด็จเดินทางออกจากเมืองหลวงประชาชนทุกคนในเมืองหลวงล้วนทราบดี แน่นอนว่าซูถูเองก็ได้รับรู้ข่าวด้วย
“สตรีผู้นั้นตามไปด้วยหรือ” นักดนตรีหูเหรินตอบว่าใช่
ซูถูพูดว่า “ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ดีฮ่องเต้แคว้นฉีออกเดินทาง กองทหารรักษาพระองค์ต้องติดตามไปด้วยอย่างแน่นอนแล้วยังมีเจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่งต้องติดตามไปด้วยอีกคนที่อยู่ในเมืองหล ลวงจะว่างไปครึ่งหนึ่ง…น่าเสียดายที่มันไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเรา”
กำลังของพวกเขาน้อยเกินไป และยังไม่ได้จัดกำลังคนอีกด้วย ซูถูถอนหายใจ เขาสั่งการอีกสองสามเรื่องแล้วลุกขึ้นจากไป
นักดนตรีหูเหรินถามว่า “คุณชายจะพักที่เจ๋อกุ้ยโหลวหรือขอรับ”
ซูถูเห็นว่าอีกฝ่ายเหมือนจะพูดไม่จบก็ถาม “ทำไมหรือ”
นักดนตรีหูเหรินพูดว่า “ความสัมพันธ์เบื้องหลังเจ๋อกุ้ยโหลวนั้นซับซ้อนที่นั่นอาจมีเส้นสายลับของราชสำนักแคว้นฉี คุณชายเปลี่ยนไปพักที่อื่นดีหรือไม่ขอรับ”
ซูถูตกตะลึง และส่ายหัว “ช่างเถอะ ข้าจะระวังตัว”
ศักดิ์ศรีที่ค้ำคอยิ่งใหญ่เกินไปนักดนตรีหูเหรินไม่กล้าโต้เถียง “ขอรับ”
ซูถูเดินลงจากเรือ และเดินไปที่เจ๋อกุ้ยโหลวอย่างช้าๆ และหยุดลง
หากตามพฤติกรรม
