อันอ๋องรู้สึกหวาดกลัวมาก ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมาเขาได้ศึกษาเรียนรู้กับอาจารย์อย่างเคร่งครัด
ไม่เคร่งครัดไม่ได้ พอไม่มีพี่ชายสองคนขวางอยู่ข้างหน้า ฮ่องเต้ก็จับจ้องมาที่เขา และเรียกเขามาทบทวนวิชาเรียนทุกสองวัน เขาได้แต่ไม่กล้าทำตัวเช่นนั้นเหมือนตอนเด็กอีก เขาเรียนและเรียน เดิมทีเขาอ่านหนังสือแล้วเข้าใจยาก แต่ก็พอรู้เรื่องขึ้นมาเล็กน้อย
พอรู้สึกว่าชีวิตดีขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ ฮ่องเต้ก็ตัดสินใจเสด็จประพาสพระราชวังนอกเมืองแล้วให้เขาว่าราชการแทนชั่วคราว
อันอ๋องตกตะลึง
เขามีความก้าวหน้าด้านการเรียนก็จริง แต่ในเรื่องของงานราชการ เขายังงงอยู่เลย! บางครั้งในตอนที่ฮ่องเต้ประชุมขุนนางก็เรียกให้เขามาฟังอยู่ข้างกายซึ่งเขาฟังก็สับสนมึนงง
เรื่องนี้เขาหาใครมาพูดแทนไม่ได้ พวกคุณชายเจ้าสำราญรอบตัวเขาทั้งวันไม่สามารถพูดเรื่องนี้ได้ อันอ๋องเข้าใจดีไม่ว่าเขาจะก่อกวนแค่ไหนก็ตาม และเหล่าขุนนางที่ส่งมาอยู่กับเขา เขาก็ไม่ได้ใกล้ชิดสนิทสนม
หลังจากคิดดูแล้วดูเหมือนว่าจะมีแค่หลานชายคนโตที่เขาสามารถระบายความในใจด้วยได้
หยางชูพูดกับเขาว่า “ท่านจะไปกลัวอะไร ระดับของท่านฝ่าบาทจะไม่ทรงทราบหรือ หลู่เซียงจะไม่ทราบหรือ ท่านคิดว่าพวกเ
