ขาคาดหวังจากท่านมากแค่ไหนกัน”
อันอ๋องพูดด้วยสีหน้าขมขื่น “เจ้าไม่เข้าใจ ข้าเข้าใจความรู้สึกนี้เมื่อนั่งอยู่ที่ตำหนักเหวินฮวา ทุกคนต่างคาดหวังกับเจ้ามาก แม้จะรู้ว่าระดับของเจ้าต่ำ แต่ก็ยังหวังว่าเจ้าจะเป็นหยกที่ยังไม่ได้เจียระไน พอให้คำชี้แนะก็เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้ง ทุกครั้งที่อาจารย์ถามข้าว่าเข้าใจหรือไม่ พอข้าส่ายหน้าเขาก็ทำหน้าผิดหวังมาก”
อันอ๋องไม่ใช่คนโง่ แต่เป็นไปไม่ได้ที่คนผู้หนึ่งจะเป็นพญานกที่ร้องเพียงครั้งเดียว ทำคนตะลึงงัน[1] หลังจากที่เขาพลาดช่วงเวลาเรียนที่ดีที่สุดตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก ถ้าสมองไม่ได้ใช้ก็ขึ้นสนิมการเรียนรู้เหมือนการพายเรือทวนน้ำ ไม่คืบหน้าก็ถอยหลัง ช่วงเวลาที่เราเสียไปจะโจมตีกลับมา และหากพลาดก็จะต้องใช้เวลา และกำลังกายใจมากขึ้นเพื่อชดเชย
หยางชูเงียบ เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้จริงๆ
ท่านปู่ท่านย่าไม่เคยมีความคาดหวังเช่นนั้นจากเขา ตอนที่เขาเรียน ท่านย่าบอกว่าขอเพียงเข้าใจมารยาทก็ดีแล้ว
ทักษะที่แท้จริงของเขาได้รับการสอนโดยท่านปู่กับท่านย่า บางครั้งเขาเรียนรู้เร็วเกินไปกลับทำให้พวกเขารู้สึกยุ่งเหยิง
ในตอนนั้นหยางชูไม่เข้าใจ แต่หลังจากที่รู้ภูมิหลังของตัวเองแล้วเขาจึงเข้
