าใจความคิดของพวกเขา หากไม่สอนก็รู้สึกเหมือนทำให้เขาลำบาก แต่พอเห็นเขาเรียนรู้ได้ดีเพียงนี้ก็รู้สึกเสียดาย
น่าเสียดายที่เขาถูกกำหนดให้เป็นคุณชายเจ้าสำราญ สิ่งที่เรียนรู้ไปกลับไม่ได้เอาออกมาใช้
หยางชูทิ้งความทรงจำของเขาออกไปแล้วพูดว่า “ท่านจะคิดเยอะเพียงนั้นไปทำไมกัน อย่ากังวลไปเลย หลู่เซียง และคนอื่นๆ รู้ดีว่าการบริหารราชการชั่วคราวคือการให้ท่านได้เรียนรู้ ท่านก็ทำตัวเรียนรู้ไว้เวลาพวกเขาพูดท่านก็ฟัง ไม่เข้าใจก็ถามอย่างไรก็มีคนตีแผ่ออกมาหมด ท่านจะกลัวไปทำไมเล่า ไม่มีผู้ใดว่าอะไรท่านอยู่แล้ว”
อันอ๋องเกาศีรษะ “ดูเหมือนว่าจะใช่…”
หยางชูสอนเขาว่า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ท่านบอกกับทางราชสำนักว่าท่านไม่เคยสัมผัสกับงานราชการมาก่อนยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ ให้พวกเขาส่งคนหนึ่งคนมาทุกวันเพื่ออธิบายเอกสารฎีกาเหล่านี้กับท่าน หากท่านมีความตั้งใจที่จะเรียนรู้ พวกเขาไม่มีทางไม่ไว้หน้าท่านหรอกจริงหรือไม่”
“ได้ๆๆ” อันอ๋องพยักหน้ารัวๆ “ให้เข้าไปว่าราชการ ข้ายอมเข้าเรียนดีกว่า หากข้าพูดออกมาก่อนพวกเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้”
พอคิดหาวิธีจัดการได้แล้วเขาก็ดึงแขนเสื้อของหยางชูอีกครั้ง “ไปกับข้า!”
หยางชูกลอกตา “ข้าไปมั
