นไม่เหมาะ”
“แต่ไม่มีผู้ใดมากับข้า ข้าอึดอัด!”
“ท่านทำตัวให้ชินสิ!”
“ไม่เอาๆ แค่ข้าเห็นพวกเขาก็อยากไปถ่ายเบาแล้ว”
“เฮ้อ…” ในที่สุดอันอ๋องก็ลากหยางชูไป
หลู่เซียงเข้ามาเห็นหยางชูก็เลิกคิ้ว หยางชูกระตุกมุมปากแล้วพูดอย่างคนไม่มีทางเลือก “ข้ามาให้กำลังใจ พวกท่านตามสบายเลย”
จากนั้นก็ให้ขันทียกเก้าอี้มาแล้วนั่งอ่านหนังสือภาพที่มุมห้อง ซื่อเซียงจางถานเลิกคิ้วแล้วหันไปทางหลู่เซียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ผู้อาวุโสกวาดตามองทำให้เขาหันไปเห็นอันอ๋องที่นั่งกระสับกระส่าย จางถานชะงักแล้วถอนสายตากลับ
พวกเขาค่อนข้างผิดหวัง
พวกเขารู้ว่าอันอ๋องไม่มีความรู้หรือประสบการณ์มาก่อน แต่เหมือนที่อันอ๋องกล่าวไปก่อนหน้านี้ พวกเขายังคงหวังว่าเขาจะเป็นหยกที่ยังไม่ได้เจียระไน พวกเขาคาดหวังไว้สูงเกินไปจึงไม่เป็นที่พอใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจิตตก
เมื่อการประชุมเริ่มต้นขึ้นเป็นอย่างที่หยางชูบอก ส่วนใหญ่พวกเขาจะพูดคุยกันเอง เพียงแต่มีอันอ๋องอยู่ในที่นี้ด้วย พวกเขาจะอธิบายบางสิ่งโดยละเอียดมากขึ้นเพื่อให้เขาเข้าใจได้ง่ายขึ้นแล้วถามความเห็นของเขา
หลังจากนั่งจนถึงช่วงบ่าย การประชุมก็จบลง อันอ๋องถึงได้กล้าพูดประโยคนั้นออกไป
แววตาของหลู่เซ
