บนถนนสายหลักที่ทอดยาวสู่ซากเมืองวั่งเทียน รถยนต์ส่วนตัวคันหรูห้อตะบึงด้วยความเร็วทะลุขีดจำกัด ล้อรถบดขยี้พื้นถนนจนเกิดกลุ่มควันฝุ่นตลบอบอวลเป็นหางยาว
ลุงครับ เร็วกว่านี้อีกนิดได้ไหมครับ
บนเบาะหลัง โม่หยิงเฉินเอ่ยเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเหนื่อยใจเล็กน้อย
ทางโน้นน่าจะรอกันจนรากงอกแล้วมั้ง
ความจริงเขาตื่นแต่เช้าตรู่ ตั้งใจจะเดินทางไปอย่างสบายๆ ไม่เร่งรีบ
ใครจะไปคิดว่า เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากป่าไผ่ทะเลเมฆา ก็ดันบังเอิญไปเจอ อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ เข้าเสียก่อน
กว่าจะจัดการธุระเสร็จสิ้น ก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองสายไปเสียแล้ว
คนขับรถได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองชายหนุ่มที่มีท่าทีผ่อนคลายผ่านกระจกมองหลัง หางตาของเขากระตุกยิกอย่างห้ามไม่อยู่
คุณโม่ครับ นี่มันก็ความเร็วสูงสุดแล้วนะครับ ผมเหยียบคันเร่งจนมิดทะลุเครื่องยนต์แล้วเนี่ย!
คุณวางใจเถอะ ท่านอธิการบดีจวงให้ความสำคัญกับคุณขนาดนั้น อย่าว่าแต่สายแค่ครึ่งชั่วโมงเลย ต่อให้สายไปครึ่งค่อนวัน การแข่งขันนี้ก็ต้องรอให้คุณไปถึงก่อน ถึงจะเริ่มได้นั่นแหละครับ
ในใจของคนขับรถได้แต่แอบบ่นอุบ
มันไม่ใช่เพราะนายมัวแต่อืดอาดหรอกหรือ
ไม่รู้เหมือนกันว่ามัวทำบ้าอะไรอยู่
