ในบ้าน
ปล่อยให้เขานั่งรออยู่ตรงป่าไผ่หน้าทางเข้าหมู่บ้านพักตากอากาศตั้งครึ่งค่อนชั่วโมง!
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่กล้าปริปากบ่นออกมาแม้แต่ครึ่งคำ
เขาขับรถรับใช้ในมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นมานานหลายปี
เคยพบปะนักศึกษามาแล้วทุกรูปแบบ ไม่เว้นแม้แต่พวกลูกหลานตระกูลใหญ่ที่มีเส้นสายระดับฟ้า
แต่เขาไม่เคย… ไม่เคยเห็นนักศึกษาคนไหน ที่ทำให้อธิการบดีจวงเหว่ยต้องใส่ใจและให้ความสำคัญได้ถึงขนาดนี้มาก่อน!
ก็แค่การแข่งขันคัดเลือกภายในมหาวิทยาลัยแท้ๆ
นักศึกษาคนอื่นๆ ต่อให้เป็นลูกรักสวรรค์อย่างเย่เฉิงหรือซูหลี ก็ยังต้องนั่งรถบัสของมหาวิทยาลัยไปพร้อมกัน
มีเพียงโม่หยิงเฉินคนเดียวเท่านั้น ที่อธิการบดีถึงขั้นโทรศัพท์มาสั่งการด้วยตัวเอง
ให้เขาขับรถส่วนตัวของท่านอธิการ มารับส่งแบบวีไอพีตัวต่อตัว!
การปฏิบัติระดับนี้…
มันใช่สิ่งที่นักศึกษาพึงจะได้รับงั้นหรือ
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าโม่หยิงเฉินเดินออกมาจากเขตหอพักนักศึกษาล่ะก็
เขาคงฟันธงร้อยเปอร์เซ็นต์ไปแล้ว ว่าคนที่เขามารับคืออาจารย์คุมสอบระดับสูงท่านใดท่านหนึ่ง!
ในเวลาเดียวกัน ณ ปากทางเข้าซากเมืองวั่งเทียน
เหล่านักศึกษาที่ยืนรอคอยมาเนิ่นนาน เริ่มเปลี่ยนจากความตื่นเต้นฮึกเหิม
