นางให้เกสรติดร่างกายข้าหมายความว่านางคิดจะติดตามร่องรอยของข้า”
ตัวฝูตกใจ และถามนางอย่างเป็นกังวล “สัตว์พิษหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยยิ้ม “ไม่ต้องกลัวสัตว์พิษมีค่ามาก นางไม่ปล่อยออกมาตามใจชอบหรอก อีกอย่างตัวเจ้ามีกลิ่นอายอสูรที่แข็งแกร่งอยู่สัตว์พิษพวกนั้นต้องกลัวเจ้าอยู่แล้ว นางไม่สามารถลงมือกั บเจ้าได้”
“แต่ว่าคุณหนู…”
หมิงเวยพับผ้าเช็ดหน้าใส่ในกระเป๋าเงิน จากนั้นก็หยิบยาเม็ดออกมาทำให้ละลายเป็นน้ำแล้วเช็ดกับมืออยู่หลายครั้ง
“ถึงแม้ว่าสมุนไพรของสำนักหมอผีจะไร้สีไร้กลิ่น แต่ก็มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง” นางย่นจมูกด้วยความรังเกียจ “หากทิ้งไว้นานจะเหนียวเล็กน้อยนางคิดว่าข้าใช้น้ำผึ้งทามือหรืออย่างไ ไร อันที่จริงข้าไม่ชอบการสัมผัสด้วยมือ”
“….”
ตัวฝูเงยหน้าขึ้น และเห็นว่าเวินซิ่วอี๋ขึ้นรถม้าไปแล้ว และนางในข้างกายเผยกุ้ยเฟยก็มารับพวกนางแล้วเช่นกัน
…………………
[1] เจี้ยวฟาง : มีลักษณะเป็นสถานเริงรมย์ ซึ่งเหล่าบัณฑิตได้มาพบปะ ชมการแสดง อ่านบทกวี ฯลฯ ไม่ใช่เพื่อสนองความต้องการทางเพศเป็นหลัก
[2] เหยา/ชุ่น
