และสนับสนุนเขาในเส้นทางนี้ ไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ยังคงมีหัวใจที่บริสุทธิ์หรอกหร รือ หากทำลายเขาด้วยน้ำมือของตนเอง…
หลังจากนั้นไม่นานฟู่จินก็ยอมรับความพ่ายแพ้ “เอาล่ะ ท่านอ๋องโน้มน้าวข้าสำเร็จ พวกเรายอมแพ้กับแผนการนี้”
หยางชูยิ้ม และกล่าวอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณท่านมาก”
ฟู่จินส่ายหน้า “มันเป็นทางเลือกของท่านอ๋อง หากเราละทิ้งโอกาสดีๆ เช่นนี้ พวกเราก็จะมีแต่ทางที่ยากขึ้นเท่านั้น”
หมิงเวยยิ้มตาม ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้นางประหม่าแม้ว่านางจะเชื่อในตัวเขา แต่ก็กลัวว่าเขาจะถูกหลอกโดยอำนาจ และไม่สามารถควบคุมเขาได้
“ข้าไม่คิดว่ามันยากไปกว่านี้แล้ว” หยางชูพูด “การเดินบนเส้นทางสายนี้ ไม่เพียงแต่เพื่อแก้แค้น แต่ยังเพื่อให้อนาคตที่ดีกว่าแก่ใต้หล้าด้วย หากเรื่องนี้มีจุดที่ไม่ดีก็จะทำ ำให้เกิดความปั่นป่วน และหากเป็นเช่นนั้นก็จะไม่เป็นผลดีต่อแคว้นฉี ดังนั้นจึงไม่มีทางลัด”
หมิงเวยยิ้มมากขึ้นเพียงเพราะเหตุผลนี้ สิ่งที่นางต้องการทำไม่ใช่เพื่อช่วยให้เขากลายเป็นใหญ่ในใต้หล้า แต่หลังจากที
