วันอย่างน้อยก็อยู่ในระ ะดับเดียวกับอวี้หยาง
องค์ชายรองสามารถหายอดฝีมือเช่นนี้มาทำงานให้เขาได้หรือ หมิงเวยไม่เชื่อ หากไม่ใช่เพราะนางมีเป้าหมายของตนเองก็คงเป็นไปไม่ได้ที่นางจะวิ่งเข้าหาเยวี่ยอ๋อง
ฟู่จินรับฟังแล้วพยักหน้า หลังจากที่หมิงเวยพูดจบเขาก็หลับตา และเคาะนิ้วกับโต๊ะเบาๆ ราวกับกำลังครุ่นคิด
ไม่มีผู้ใดกล้ารบกวนเขา
ผ่านไปครู่หนึ่งฟู่จินลืมตาแล้วพูดว่า “พวกเรามาลองพิจารณากันดู หนึ่ง ฮุ่ยเฟยสนับสนุนให้ฝ่าบาทเสด็จประพาสนอกวัง สอง คุณหนูเวินที่อยู่ข้างกายฮุ่ยเฟยเป็นยอดฝีมือ สาม คุณหนูเว วินลอบพบองค์ชายรองในตอนกลางคืน”
เขาคิดพักหนึ่งแล้วพูดว่า “พวกเรามั่นใจได้หรือไม่ว่าฮ่องเต้เสด็จประพาสนอกวัง เป็นความคิดขององค์ชายรอง” หยางชูพยักหน้า
ฟู่จินถามต่อไปว่า “เช่นนั้นองค์ชายรองต้องการทำอะไรเมื่อฝ่าบาทเสด็จออกจากเมืองหลวง”
หมิงเวยพูด “ก่อนหน้านี้ฮุ่ยเฟยล้มป่วย ในที่สุดองค์ชายรองได้โอกาสออกจากจวน และทำให้ฮ่องเต้บรรเทาความโกรธลงไปไม่น้อย จากเหตุการณ์นี้จะเห็นได้ว่าฮุ่ยเฟยออกแรงเพื่อ
