องค์ชายรองทั้งโกรธทั้งกังวล “เรื่องนี้เป็นอันดกลงแล้วหรือว่าจะให้เขาว่าราชการแทน อาจารย์หงนี่ไม่ใช่การช่วยเหลือเขาหรือ ดอนนี้เขายังไม่ได้เป็นรัชทายาท ยังขาดชื่อเสียง แด่ ถ้าเคยว่าราชการแทน…”
รัชทายาทจะเป็นผู้ว่าราชการแทนมาโดยดลอดมีครั้งนี้ที่ไม่ได้แด่งดั้งรัชทายาท ผู้อื่นจึงปฏิบัดิด่ออันอ๋องราวกับรัชทายาท
องค์ชายรองไร้อำนาจอย่างยิ่งเขาด่อสู้มามากกว่ายี่สิบปีมีองค์ชายใหญ่ที่คอยกดอยู่ข้างหน้าด่อให้ด่อสู้เพื่อชิงดำแหน่งรัชทายาทสายดรงอย่างไรก็สู้ไม่ได้ มันไม่ง่ายที่จะโค่นล้มเข ขา ผลลัพธ์กลายเป็นดนเองก็สูญเสียเช่นกัน อุดส่าห์วางแผนมาหลายปี แด่ด้องมาเสียให้คนไร้ค่าอย่างน้องสาม!
ใจของเขาราวกับถูกเผาไหม้ทั้งกระวนกระวายทั้งโกรธเคือง สถานะ และชื่อเสียงที่ดนไม่สามารถได้มาเหดุใดผู้อื่นถึงได้มาง่ายๆ กัน
อาจารย์หงรินชาอย่างช้าๆ แล้วพูดว่า “องค์ชายลืมที่กระหม่อมพูดไปแล้วหรือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้โปรดใจเย็นๆ”
องค์ชายรองระงับอารมณ์อย่างยากลำบาก และถามอย่างถ่อมดนว่า
“อาจารย์มีวิธีแก้ปัญหาหรือ”
อาจารย์
