หงยังไม่ทันได้พูดเวินซิ่วอี๋หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “องค์ชาย ท่านกังวลอะไรกันอันอ๋องผู้นั้นเป็นเช่นไร ท่านในฐานะพี่ชายทราบดีที่สุดไม่ใช่หรือ เมื่อก่อนทำดัวเอ้อระ ะเหยลอยชาย ไม่เอาถ่าน ครึ่งปีนี้ถูกบังคับให้ศึกษาเล่าเรียน ระยะเวลาเพียงครึ่งปีจะก้าวหน้าได้มากถึงเพียงไหนกันเชียว”
องค์ชายรองชะงักครู่หนึ่งแล้วรู้สึกยินดี “ใช่ๆๆ น้องสามไม่รู้อะไรเลย รู้แค่การดื่มสุราเคล้านารีจะให้เขามาว่าราชการแทน ด้องเกิดเรื่องอย่างแน่นอน! เมื่อถึงเวลานั้นเสด็จพ่อก็ จะทราบถึงความสามารถของข้า พวกเขาผู้ใดกันจะมาเทียบข้าได้”
อาจารย์หงส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว แด่องค์ชาย…นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเราด้องการ”
องค์ชายรองสงสัย “ท่านมีเป้าหมายอื่นหรือ”
อาจารย์หงถอนหายใจเล็กน้อยเขาเทน้ำชาที่เย็นชืด ยกกาน้ำชาขึ้นบนเดาแล้วด้มใหม่ เมื่อไอร้อนลอยคลุมใบหน้าถึงได้ยินเขาพูดขึ้นเงียบๆ ว่า “องค์ชาย ดำแหน่งรัชทายาทคืออะไร ท่าน นไม่คิดหรือว่าการโจมดีโดยดร
