เรื่องนั้นไม่ใช่ว่าตอบรับแล้วจะทำได้ มันต้องดูผลที่ตามมาต่อให้ท่านทำมากเพียงใดข้าก็ไม่สามารถตอบรับท่านในตอนนี้ได้เจ้าค่ะ”
หยางชูก้มศีรษะลง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดเสียงกระซิบว่า “ข้าไม่บังคับท่าน เพียงแค่ต้องการให้ท่านมีความสุขมากขึ้น และพยายามสร้างความประทับใจให้ท่าน หากทำเช่นนี้ยามเมื่อท่ านตัดสินใจคงเอนเอียงมาหาข้ามากขึ้น…”
เห็นเขาเป็นเช่นนี้แล้วแววตาของหมิงเวยก็อ่อนลง
“ข้าทำให้ท่านรู้สึกปลอดภัยน้อยเกินไปหรือไม่ ท่านถึงอกสั่นขวัญแขวนเช่นนี้”
หยางชูพยักหน้า “ข้ามักจะรู้สึกว่าข้าไม่สามารถรั้งท่านไว้ได้ ท่านเปรียบเสมือนเกล็ดหิมะที่ตกลงมา บัดนี้ชัดเจนในฝ่ามือของข้า แต่ก็ไม่แน่ว่ามันจะสลายหายไปในตอนไหน และหาไม ม่พบอีกเลย”
หมิงเวยเงียบไม่พูดอะไร นางจะตอบคำถามนี้ได้อย่างไรกัน ความไม่มั่นคงของเขาไม่ได้มาจากนางเท่านั้น แต่ยังมาจากมุมมองของความเป็นจริงด้วย
วิญญาณเร่ร่อนที่ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้จะอยู่ที่นี่ตลอดไปได้จริงหรือ
