ม้าขับออกจากเมือง ไม่นานเสียงข้างนอกก็หายไปรถม้าก็หยุดลง
“มาสิ” หยางชูกระโดดลงจากรถม้า และเอื้อมมือไปประคองนาง หมิงเวยลงจากรถม้าพอนางเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกตะลึง
หยางชูยิ้มแย้ม “สวยหรือไม่”
เบื้องหน้าเป็นต้นเหมยมีตะเกียงเล็กๆ แขวนอยู่บนต้นไม้ ส่องสว่างในตอนกลางคืน หิมะสีขาวตกลงบนกิ่งเหมยทีละน้อย เมื่อสีขาว และสีแดงบรรจบกันเป็นความงดงามที่หาที่เปรียบมิได้
หมิงเวยถอนหายใจ “หากท่านมองเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญก็จะไม่มีอะไรสำเร็จนะเจ้าคะ”
หยางชูมีสีหน้าจริงจัง “เรื่องนี้ไม่สำคัญหรือ การทำให้ท่านมีความสุขเป็นสิ่งสำคัญที่สุด!”
“….”
หยางชูมองนางเห็นคิ้วของนางกระตุกก็ถามทันทีว่า “ยิ้มอยู่ใช่หรือไม่ ท่านมีความสุขหรือไม่เล่า” หมิงเวยอยากทำหน้านิ่ง แต่ก็ทนไม่ไหว
“หิมะจะตกอีกสองสามวันหากตกสะสมมากเกินไปจะดูไม่สวยดังนั้นจึงต้องมาในเวลานี้” หยางชูพูดเรื่อยเปื่อย “น่าเสียดายที่ป่าไม่ใหญ่นักจึงทำได้เพียงเลือกพื้นที่ และมองเห็นได้เพียงส่วนน นี้เท่านั้น…”
จู่ๆ หมิงเวยก็ถามเขา “ท่านดูตั้งใจถึงเพียงนี้มีแผนอะไรอยู่หรือไม่เจ้าคะ”
“เอ่อ…”
หมิงเวยพูดต่อว่า “ข้าจะบอกท่านแล้วว่า
