เดิมของนางประพฤติตัวเรียบร้อยไม่ออกนอกลู่นอกทาง เพราะไม่ค่อยได้เข้าวังนักข้า าเลยไม่เคยพบนาง”
เขาเหลือบมองนางแล้วถามว่า “ทำไมหรือ ท่านสงสัยนางหรือ”
“ก็ไม่ค่อยถูกคอนักเจ้าค่ะ” หมิงเวยพูด “เสี่ยวไป๋ได้กลิ่นแปลกๆ จากนาง คิดว่านางคงเป็นเสวียนชื่อด้วย”
หยางชูเลิกคิ้ว “ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ ตระกูลเวินไม่ทำตัวเป็นที่สนใจแม้แต่บุตรสาวจากตระกูลนี้ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีกี่คน”
“เช่นนั้นก็จับตาดูให้มากขึ้นดีกว่าเจ้าค่ะ เหนียงเหนียงอยู่ในวังพวกเราต้องระวังตัวหน่อย”
“ท่านวางใจเถอะ เสวียนตูกวันคอยปกป้องพระราชวังอยู่เสมอกลับไปข้าจะคิดหาวิธีส่งข้อความเข้าไปบอกกับท่านน้าให้นางระวังตัว”
“เจ้าค่ะ”
ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่งทันใดนั้นหมิงเวยก็รู้สึกว่าเส้นทางไม่ถูกต้องนางจึงเปิดม่านขึ้นเพื่อมองดู “ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ”
หยางชูยิ้มอย่างมีเลศนัย “พาท่านไปที่ที่หนึ่ง”
“แต่ดึกเช่นนี้…”
“วางใจเถอะ” เขาตอบทันทีว่า “ข้าให้คนไปส่งข้อความที่ตระกูลจี้แล้วบอกว่าเหนียงเหนียงต้องการให้ท่านอยู่ค้างด้วยสักคืน”
“…” เขาไตร่ตรองมานานแล้ว! หมิงเวยไม่พูดอะไร และปล่อยให้รถ
