ตอนดึก นักท่องเที่ยวที่สระฉางเล่อค่อยๆ แยกย้ายกันไป เรือดอกไม้ที่แล่นอยู่ในทะเลสาบได้เทียบท่าแล้ว บนเรือสำราญของนักเต้นระบำชาวหู ผู้คนไปที่เรือเปล่า หลงเหลือเพียงความ มไม่เป็นระเบียบบนพื้น
นักดนตรีชาวหูวางกู่ฉินลงเท้าเหยียบพวกเปลือกต่างๆ เดินออกจากท้องเรือ เมื่อเดินไปถึงท้ายเรือเขาก็เคาะประตูเบาๆ
“เข้ามา” เสียงทุ้มดังขึ้นแผ่วเบา นักดนตรีหูเหรินผลักประตู และเดินเข้าไป ในห้องนี้มีเพียงชายหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่
ชายหนุ่มในชุดหลานชาน ดูสุภาพเรียบร้อยมารยาทงดงาม เพียงแต่มือที่แตะเอวเป็นครั้งคราวดูเหมือนนิสัยจับกระบี่ด้วยความเคยชินซึ่งทำลายภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อยนั้นออกไป เขาเงยหน้ าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้างดงามอ่อนโยน
หากหมิงเวยอยู่ที่นี่นางต้องตกใจเป็นแน่
คนผู้นี้คือซูถู!
เดิมทีเขาดูเหมือนคนจงหยวนอยู่แล้วหลังจากเปลี่ยนไปใส่ชุดนี้ แทบไม่มีความรู้สึกแปลกประหลาดเลยเขาดูไม่ต่างจากบัณฑิตชาวจงหยวนเลย
“เค่อหาน” นักดนตรีหูเหรินโค้งกาย
ซูถูโบกมือแล้วกล่าวว่า “อยู่ที่นี่ห้ามเรียกเช่นนั้น”
นักดนตรีหูเหรินหย
