เต้แคว้นฉีจะใจดีกับเขา อันอ๋องผู้นั้นก็ดูไม่ชัดเจน เจ้าคิดหาวิธี ส่งคนเข้าไปในจวนอันอ๋อง และสืบเรื่องของอันอ๋องหน่อย”
นักดนตรีหูเหรินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “คุณชายซู เรื่องนี้ไม่น่าดี อันอ๋องเฟยขึ้นชื่อเรื่องเผด็จการ ตอนนี้อันอ๋องแอบออกมาจึงไม่กล้าส่งคนเข้าจวนอ๋อง”
ซูถูเลิกคิ้ว “หาวิธีไม่ออกเลยหรือ”
นักดนตรีหูเหรินพูดว่า “อันอ๋องเฟยเป็นคนขี้หึง อันอ๋องเคยพาคนกลับมา แต่วันนั้นก็ถูกโยนออกไป ตามที่ข้าน้อยเห็นหากจัดหาคนเข้าจวนอันอ๋อง ทางที่ดีที่สุดไม่ควรอยู่ใน นฐานะอนุ เรื่องนี้ข้าน้อยจะคิดหาวิธีอาจใช้เวลาเล็กน้อย”
“ได้” ซูถูตอบรับ “งั้นก็ทำตามที่เจ้าต้องการ” พวกเขาพูดอีกไม่กี่คำนักดนตรีหูเหรินก็ขอตัว
ซูถูจัดเสื้อผ้าเขาเดินออกจากท้องเรือ และลงจากเรืออย่างเงียบๆ
เขาแต่งกายด้วยชุดของชาวจงหยวน รูปหล่องดงาม ยิ่งไปกว่านั้นเขาได้ฝึกฝนวรยุทธ์ตลอดทั้งปีทำให้เขามีรูปร่างสูงตรง
ที่ริมถนนมีคณิกาผู้หนึ่งเห็นแล้วก็เดินเข้าไปพยายามรั้งเขาไว้ “คุณชาย ดึกดื่นเช่นนี้ไปดื่
