มที่เรือนของพวกเราดีหรือไม่เจ้าคะ”
ดวงตาของซูถูฉายแววเย็นชาเขาเหลือบไปมอง และพ่นคำออกมาว่า “ไปให้พ้น!”
น้ำเสียงเยือกเย็นทำให้คณิกาผู้นั้นตัวสั่นด้วยความตกใจ นางรีบปล่อยมือและเดินเข้าไปในเรือน พอมองย้อนกลับไปก็พูดด้วยความไม่พอใจ “ไม่ไปก็ไม่ไปสิ จะมาทำให้ผู้อื่นกลัวทำไมกัน ”
ซูถูเหลือบไปมองแล้วเดินจากไป ตอนนี้ผู้คนแยกย้ายกันออกไปพอสมควรแล้ว มีคนเดินถนนไม่กี่คนมีเพียงทหารลาดตระเวนไม่กี่คนเท่านั้นที่ผ่านไปเป็นครั้งคราว
เขาแต่งกายเป็นระเบียบเรียบร้อยมีภาพลักษณ์ที่ไม่ธรรมดา แต่ไม่มีผู้ใดมาหยุดเขาได้ ซูถูเดินทางมาถึงตรอกหยางเจี่ยวอย่างราบรื่น
เขาหลีกเลี่ยงผู้คน และเข้าไปในตรอก ในขณะที่เขากำลังจะเข้าทางสวนหลังบ้าน จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงโกลาหลจากด้านใน
“หมิงเสี่ยวชี! ออกมาเดี๋ยวนี้!”
“เกิดอะไรขึ้น จี้เสียวอู่ อย่ามาก่อเรื่องนะ!”
“หมิงเสี่ยวชี! เจ้าทำเกินไปแล้ววันนี้เจ้าเกือบทำให้ข้า…”
“พี่ห้า นี่มันอะไรกันเจ้าคะ เหตุใดท่านถึงเป็นเช่นนี้ บอกแล้วว่าอย่าดื่มสุรามาก ออกบวชแล้วเหตุใดถึงไม่รู้จักควบคุมตัวเองเลย ดูสิตัวท่านมีแต่กลิ่นแป้ง รีบไปล้างตัวเถอะ
