นกำแพงทอดยาว อีกด้านหนึ่ งของกำแพงเป็นจวนอันอ๋อง และจวนเยวี่ยอ๋อง
ซูถูเดินบนถนนช้าๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ นอกจากองครักษ์เหล่านั้น ยังมีดวงตาที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด อันอ๋องกำลังจะกลายเป็นไท่จื่อจะไม่สนใจความปลอดภัยของเขาได้อย่างไร
อย่างไรก็ตามนอกจากการป้องกันแล้วเขามักรู้สึกว่ายังมีคนจำนวนหนึ่งดูไม่ปกติ
ถึงเขาจะแต่งตัวเรียบร้อย แต่เขาก็เป็นหมาป่าในทุ่งหญ้า สัญชาตญาณของหมาป่านั้นอ่อนไหวที่สุด พวกเขากำลังจับตามองเยวี่ยอ๋องอยู่งั้นหรือ หรือว่าจะเป็นอำนาจอื่น แสดงว่าสถานการ รณ์ของเขาไม่ค่อยดีนักใช่หรือไม่
ซูถูจมอยู่กับความคิดของตัวเองเขาเดินเลี้ยวที่มุมไม่คิดว่าอีกด้านหนึ่งของมุมก็มีคนเดินเลี้ยวมาเช่นกันทั้งสองจึงชนกันอย่างไม่ตั้งใจ
“ไอหยา!” เสียงของสตรีดังขึ้น
ซูถูผงะไปครู่หนึ่ง และกล่าวขอโทษอย่างรวดเร็ว “ขออภัยด้วยเมื่อครู่ข้าไม่ทันระวัง”
อีกฝ่ายหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วพูดอย่างแปลกใจ “เอ๋ ท่านเป็นคนที่ใดหรือ”
