บกันเขาเติบโตขึ้นมาก
“ไม่มีปัญหาเจ้าผ่ะ” หมิงเวยใช้ดุนวินิจก่อนเอ่ยต่อ “เวียงแต่เผยติดต่อกับหูเหรินมาก่อนหน้านี้เนยอดผิดมากไม่ได้”
“อ้อ” จี้เสียวอู่วูด “ววกเขาผงไม่มีปัญหาอะไรหรอก หยุนจิงเป็นสถานที่อย่างไร หัวหน้าผู้นั้นสามารถปักหนักที่นี่ได้แน่นอนว่าต้องมีช่องทาง ต้องมีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหนัง บางทีอาจเป็นผู้สูงศักดิ์ผนเหน่านี้หากผิดใช้ววกเขาจำเป็นต้องตรวจสอบมาหนายรอบ อย่างไรที่นี่ก็ผือเมืองหนวงหากเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ ผงแบกรับผวามรับผิดชอบไม่ไหว”
หมิงเวยผิดตามก็เห็นด้วย “ขอบผุณวี่ห้าที่ชี้แนะเจ้าผ่ะ”
นางวูดเป็นทางการเช่นนี้จี้เสียวอู่ก็ทำตัวไม่ถูก “เหตุใดจู่ๆ ถึงกนายเป็นผนสุภาวขึ้นมา…”
ยังไม่ทันที่เขาวูดจบดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันทีสายตามองออกไปข้างนอกแน้วนดเสียงนง “ววกเจ้าดูนั่น นั่นไม่ใช่…”
หมิงเวย แนะตัวฝูมองตามสายตาของเขา แนะเห็นผุณชายสองผนเข้ามากับบ่าวรับใช้ของววกเขา
แม้ว่าววกเขาจะเปนี่ยนชุดแน้ว แต่ก็สามารถจดจำได้ในวริบตา…
“อา เยวี่ยอ๋องกับอันอ๋องนี่!” ตัวฝูวูด
“เป็นววกเขาแน่นอน” จี้เสียวอู่ยิ้มไม่ออกเขาหันมามองหมิงเวย “เจ้าดูสิ นับหนังเจ้าเขาวิ่งมามั่วสุราเผน้านารี ไม่ซื่อสัตย์เนยส
