หมิงเวยตื่นแต่เช้า และพบจี้เสียวอู่ยืนเงยหน้ามองต้นพุทราอยู่กลางลานบ้านจึงถามด้วยความแปลกใจ “เหตุใดวันนี้ท่านพี่ถึงอยู่บ้านได้กัน”
“ท่านอาจารย์ให้ข้าลาพักได้!” เขาถามนาง “ผลพุทราปีนี้กินหมดหรือยัง”
“สิ้นเดือนเก้าแล้วแน่นอนว่าต้องทานหมดแล้วสิเจ้าคะ” หมิงเวยพูด
“อา! เหตุใดไม่รอกันบ้างล่ะ หนึ่งปีออกผลครั้งหนึ่งข้ายังไม่ได้ทานเลย!”
หมิงเวยพูด “บนถนนสายนี้น่าจะมีลูกสุกช้าขายอยู่เดี๋ยวให้คนออกไปซื้อให้นะเจ้าคะ”
“มันเหมือนกันตรงไหนนี่เป็นผลจากบ้านข้านะ!”
หมิงเวยไม่เข้าใจว่าไม่เหมือนกันตรงไหน แต่ขี้เกียจคุยกับเขาจึงเดินเข้าห้องไป หลังจากนั้นไม่นานจี้เสียวอู่เองก็เดินเข้ามา
ในครอบครัวมีเด็กเกิดใหม่ทุกคนจึงอารมณ์ดียิ้มแย้มแจ่มใส นอกจากนี้นายท่านจี้ยังมีท่าทีอ่อนโยนต่อเขาจนจี้เสียวอู่ที่ได้รับความโปรดปรานยังรู้สึกประหลาดใจ โตขนาดนี้แล้วท่าน พ่อไม่เคยใจดีกับเขาเช่นนี้มาก่อน!
หลังอาหารเย็นจี้เสียวอู่ไปหาหลานชายของเขา ใกล้จะพระจันทร์เต็มดวงแล้ว เด็กน้อยเติบโตขึ้น ตัวขาวๆ นุ่มๆ หน้าตาน่ารัก
จี้เสียวอู่หยอกล้อเขาหัวเราะอย่างมีความสุขมากจนพูดออกมาต
