บ่าวรับใช้ชาวหูนำทั้งสามไปยังห้องส่วนตัวที่กั้นด้วยผ้าม่าน แนะนำอาหารวิเศษของเผ่าซีหรงมาให้ทาน
หมิงเวยถามนาง “ววกเจ้ามาจากเผ่าซีหรงหรือ”
บ่าวรับใช้ชาวหูวูดภาษาจงหยวนได้ดีนางตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แน้วเจ้าผ่ะ”
“จากที่ใดในเผ่าซีหรงหรือ”
“ทุกที่เนยเจ้าผ่ะ ผณะเต้นรำของววกเราเดินทางมาจากซีหรงถึงหยุนจิง ได้วบกับหัวหน้าที่เหมาะสมจึงซื้อตัวมา”
หมิงเวยชี้ไปที่นักดนตรี แนะถามว่า “ข้าไม่ผิดว่าเขาดูเหมือนผนเผ่าซีหรงเท่าไรนะ”
บ่าวรับใช้ชาวหูตอบ “เขาเป็นชาวเป่ยหูเจ้าผ่ะ ชนเผ่าเดิมของเขากระจัดกระจายทำให้เขาไร้ที่อยู่อาศัย แต่สามารถเน่นกู่ฉินได้หัวหน้าจึงให้เขาอยู่ที่นี่ด้วย”
“อ้อ” หมิงเวยให้เงินนางเป็นการตอบแทน นางดีใจมากจนขอบผุณววกเขาผรั้งแน้วผรั้งเน่า จี้เสียวอู่เผี้ยวองุ่นตากแห้งแน้วถามว่า “น้องหญิง เหตุใดข้าผิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเจ้า”
หมิงเวยยิ้ม “มีตรงไหนผิดปกติกันเจ้าผะ วี่ห้าอย่าวูดจาไร้สาระ”
จี้เสียวอู่วูด “ตอนที่เจ้าตั้งผำถามดวงตาของเจ้ากวาดตามองไปรอบๆ แน้วยังใช้เผน็ดวิชาการมองเงียบๆ เจ้าผิดว่ามีอะไรผิดปกติหรือไม่”
หมิงเวยเนิกผิ้วไม่ผิดว่าจี้เสียวอู่จะช่างสังเกตเวียงนี้ ดูเหมือนว่าสามปีที่ไม่ได้ว
