ี่สำคัญที่สุดก็คือข้า! ตามประวัติศาสตร์เดิมข้าต้องท่องยุทธภพกับศิษย์พี่ไม่ใช่หรือ แต่ตอนนี้มีชีวิตที่สงบสุขเช่นนี้ ได้รู้จักท่านน้า า และมีคนอีกมากมายที่ช่วยเหลือข้า เรื่องใหญ่เช่นนี้ยังสามารถเปลี่ยนได้แล้วเหตุใดเรื่องท่านจะเปลี่ยนไม่ได้”
หมิงเวยพูด “ไม่ใช่ว่าไม่ได้เจ้าค่ะ…”
“งั้นแสดงว่าได้ใช่หรือไม่” หยางชูพูดตัดประโยคหลังของนางแล้วกล่าวอย่างมีความสุข “เช่นนั้นพวกเรารีบกำหนดวันเลยดีหรือไม่ ตอนนี้จะพบกันยังต้องหาข้ออ้างมันยุ่งยากเกินไป!”
หมิงเวยพูดช่วงครึ่งหลังของประโยคนั้นต่อ “…แต่ความเสี่ยงสูงมาก อย่างน้อยก่อนที่พวกเราจะทำภารกิจสำเร็จข้าจะไม่คิดถึงเรื่องนี้เจ้าค่ะ”
“เอ่อ…” จู่ๆ เขาก็ชะงัก
หมิงเวยยิ้ม และแหย่เขาว่า “แต่ที่ท่านพูดมาก็ถูกบางทีสิ่งต่างๆ อาจเปลี่ยนไป ข้าไม่ต้องหมกมุ่นอยู่กับเหตุและผลมากเกินไป รอไปก่อน…ถ้าจุดพลิกสถานการณ์นั้นเกิดขึ้นจริงๆ บางทีสวรรค์ก็เต็มใจที่จะให้โอกาสข้าด้วยเจ้าค่ะ”
“จุดพลิกสถานการณ์อะไร”
“ความลับเจ้าค่ะ!”
