ในตอนเช้าตรู่ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า
หลังจากพักผ่อนทั้งคืน หยางชูรู้สึกกำลังกายฟื้นคืนเต็มที่เขาเปิดประตู และยืดเส้นยืดสาย ในขณะที่เขากำลังจะหาที่สำหรับออกกำลังกายกล้ามเนื้อ เขาก็เห็นคนสวมชุดนักพรตเดินมาจา ากอีกฟากหนึ่งของเส้นทางอย่างช้าๆ
“นั่นท่านราชครูไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงมาเวลานี้ได้”
เสวียนเฟยยิ้มบางๆ แล้วถามว่า “พี่หนิง และแม่นางหมิงตื่นหรือยัง”
หยางชูตอบกลับ “เมื่อวานเหนื่อยกันมากตอนนี้ยังพักผ่อนอยู่!” จากนั้นก็หันหลังแล้วตะโกน “ศิษย์พี่! เสวียนเฟยถามหาท่าน!”
หลังจากนั้นไม่นานหนิงซิวก็ปรากฏตัวที่ประตูเขาเลิกคิ้วถาม “คิดว่าข้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร เขาต้องการพบคนสองคน”
เหตุใดถึงตะโกนเรียกเพียงแค่เขากัน หยางชูยิ้มอย่างไร้ยางอาย “เรื่องสำคัญพวกท่านสองคนคุยกันเถอะ! นางเป็นแค่สตรีจะช่วยอะไรได้”
หมิงเวยเปิดประตูอีกฝั่งหนึ่งนางลูบหน้าพลางพูดว่า “ข้าเองก็ได้ยินนะเจ้าคะ!”
หยางชูสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีเขาพูดอย่างใส่ใจว่า “ดูท่านสิ ตายังลืมไม่ขึ้นเลยจะรีบตื่นขึ้นมาทำไมกัน รอเดี๋ยวนะข้าจะไปเอาน้ำล้างหน้ามาให้”
หนิงซิวกระตุกมุมปากเขาก้มหน้าลงมองนิ้วทั
