“ท่านบอกว่าใช่ หมายความว่าอาจารย์ของท่านคือปรมาจารย์แห่งชีวิตหรือเจ้าคะ”
บุรุษชุดครามบอกว่า “แม่นางมีคำตอบอยู่ในใจแล้วไม่ใช่หรือ เคล็ดวิชาของพวกเรามาจากสายเดียวกัน คลื่นเสียงก็ต่างกัน วิชากระบี่ร่มของข้าเป็นหนึ่งในมรดกสืบทอดของปรมาจารย์แห่ งชีวิต ข้าทำได้ไม่น้อยกว่าท่าน และอาจครอบคลุมมากกว่าด้วย”
หมิงเวยมองเขาเงียบๆ มันก็…จริง
กระดาษยันต์ของเขา ภาพซ้อนภาพ ทักษะคลื่นเสียงล้วนตรงกันกับนาง แม้แต่วิธีที่เขาแอบเข้าไปในเสวียนตูกวันในคืนนี้ก็คล้ายกับวิธีการของนาง หากบอกว่าพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์ ระหว่างกันไม่ใช่แค่ผู้อื่นไม่เชื่อ แม้แต่ตัวนางเองก็ไม่เชื่อ
“หากข้าถามนามของอาจารย์ของท่าน ท่านจะบอกหรือไม่เจ้าคะ”
บุรุษชุดครามกล่าวขอโทษ “เรื่องนี้ไม่สามารถบอกได้จริงๆ ยังไม่ถึงเวลา”
หมิงเวยถามเสียงเย็นชา “แล้วต้องเมื่อไรหรือเจ้าคะ”
“ถึงตอนนั้นท่านจะรู้เอง” น้ำเสียงของบุรุษชุดครามเปลี่ยนไป “เอาล่ะ พูดคุยจบแล้ว เรามาเริ่มกันเถอะ”
เขายกหยกแขวนปลาคู่ในมือขึ้นอีกครั้งแล้วถามว่า “เช่นนั้นข้าเริ่มเลยนะ
