”
หมิงเวยถอนหายใจอย่างเงียบๆ แล้วพยักหน้า ผู้อาวุโสอี้ได้ยินพวกเขาสนทนากันจบเมื่ออาการบาดเจ็บทุเลาลงเขาก็หันไปถามหมิงเวยเสียงเบา
“แม่นางหมิง เรื่องนี้เห็นทีจะไม่เหมาะสมตราบใดที่พวกเราปกป้องไว้ได้ ต่อให้เขามีกุญแจแล้วอย่างไรคืนนี้เขาเลือกที่จะมาขโมยไปหมายความว่าเตรียมตัวมาพร้อมทำเช่นนี้ไม่เท่ากับว่า พวกเราทิ้งข้อได้เปรียบของตนเองหรือ”
“ใช่!” ผู้อาวุโสล่ายพูดอย่างฉุนเฉียว “อีกอย่างนั่นเป็นของดูต่างหน้าของราชครูซูสิงเป็นของของเสวียนตูกวัน แม้แม่นางจะได้รับคำสั่งจากฝ่าบาท แต่จะมาตัดสินใจด้วยคำพูดไม่กี่ คำคงไม่เหมาะสมเท่าไรนัก”
หมิงเวยกล่าวอย่างใจเย็น “ที่นี่คือเสวียนตูกวัน พวกท่านไม่มีความมั่นใจที่จะต่อกรกับผู้บุกรุกหรือ”
ผู้อาวุโสอี้กำลังจะอ้าปาก แต่นางกลับชิงพูดออกมาก่อนว่า “ถ้าแม้แต่ความกล้าเสวียนตูกวันยังไม่มี นี่คงเป็นการดีกว่าสำหรับพวกท่านที่จะรีบถอนตัวออกจากการรับผิดชอบราชสำนักไ ไม่อย่างนั้นหากต้องพึ่งพาพวกท่านโชคชะตาของแผ่นดินคงป
