กป้องไว้ไม่ได้”
ทันทีที่พูดคำพูดนี้ออกมาผู้อาวุโสหลายคนแสดงความโกรธ
ผู้อาวุโสล่ายโกรธมาก “เด็กอย่างท่านจะไปรู้เรื่องอะไรหากไม่ใช่เพราะพระราชโองการท่านคิดว่าตนเองจะพูดจาเสียงดังในเสวียนตูกวันได้หรือ”
หมิงเวยแค่นหัวเราะ “ได้ เช่นนั้นพวกท่านก็หยุดเขาซะ หากหยุดเขาไม่ได้ก็จะเกิดความเดือดร้อนในภายภาคหน้า หอดูดาวไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้เขาก็สามารถซ่อนตัวได้ทุกที่ ในอนาคต ตเสวียนตูกวันคงได้แต่ป้องกันโจรขโมยได้ทั้งร้อยวัน และหากวันใดเกิดประมาทขึ้นมาก็รอเสียฮูหยินเสียซ้ำขุนศึกได้เลย[1]!”
“ท่าน...”
ผู้อาวุโสอี้ยกมือขึ้น “พอได้แล้ว ฟังนางเถอะ”
“อี้…”
ผู้อาวุโสอี้พูดขัดอย่างเย็นชา “หรือท่านหยุดเขาได้”
ผู้อาวุโสล่ายหุบปาก เขาหยุดไม่ได้…
กลไกถูกเปิดออกเผยให้เห็นตำแหน่งที่ฝังกุญแจไว้ บุรุษชุดครามยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ จนกระทั่งผู้อาวุโสอี้ตอบกลับจากนั้นจึงคุกเข่าลงแล้ววางหยกแขวนปลาคู่ลงไป ส่วนที่เว้าลึ กลงไปเข้ากันได้กับหยกแขวนพอดี
จู่ๆ หอดูดาวก็เกิดการสั่นสะเทือน ลมกลางคืนพัดมาตามด้วยเสียงค
