ท่านคิดจะขัดพระราชโองการหรือ” มีคนมากมายที่รู้จักเขาจึงไม่กล้าสร้างปัญหา
หมิงเวยลากเสวียนเฟยออกมานางเตะประตูห้องโถงแล้วโยนเขาลงบนพื้น
“ท่านยังไม่ยอมพูดอีกหรือ เจดีย์กงเต๋อไฟไหม้อีกฝ่ายอาจไม่ได้ต้องการชีวิตท่าน แต่สิ่งที่เขาทำลายคือรากฐานของเสวียนตูกวัน! ท่านไม่คิดว่าตนเองคือความหวังที่ได้รับสืบทอดจากอาจารย์หรือ หรือท่านจะมองดูผู้อื่นทำลายเสวียนตูกวันเช่นนี้กันเจ้าคะ” เสวียนเฟยขยับริมฝีปาก แต่ไม่พูดอะไร
หมิงเวยแค่นหัวเราะ “ท่านจะยืดเยื้อไปทำไมกัน พวกเราจำลองเหตุการณ์ตามร่องรอยในที่เกิดเหตุ ตอนนั้นท่านประมือกับอวี้หยางท่านบอกว่าท่านไม่ได้ฆ่า หรือว่าตอนนั้นผีเข้าสิงไม่สำเร็จหรือ”
ทันทีที่นางพูดจบดวงตาของเสวียนเฟยวาววับมีแววของความประหลาดใจ
หมิงเวยสังเกตเห็นจึงถามว่า “ไม่จริงน่ะ…ตอนนั้นท่านถูกคนควบคุมหรือเจ้าคะ”
เสวียนเฟยไม่ตอบและก้มหน้าลงอีกครั้ง หมิงเวยโกรธมากจนอยากจะเตะเขา แต่นางอดกลั้นไว้ได้
เมื่อสงบลงแล้วนางจึงพูดว่า “ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดท่านถึงทำตัวเช่นนี้ ทันทีที่ไฟไหม้ พวกเรารู้ว่ามีบุคคลที่สามท่านช่วยถ่วงเวลาให้เขาหรือเจ้าคะ” เสวียนเฟยยังคงปิดปากสนิท
หมิงเวยไม่สามารถพูดอะไรได้อีก
