ต่อไป หลังจากยืนอยู่นานนางก็ใช้ความพยายามครั้งสุดท้าย
“ท่านจำได้หรือไม่ว่าเหตุใดพวกเราถึงบรรลุข้อตกลงกัน” นางคุกเข่าลงต่อหน้าเสวียนเฟยจ้องมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา “เพื่อแคว้นฉี เพื่อประชาชน เพื่อเจตนารมณ์ของอาจารย์ และเพื่อไม่ให้ใต้หล้าตกอยู่ในไฟของสงคราม
ตอนนี้ท่านลืมแล้วหรือ เสวียนเฟย…มองเข้าไปในดวงตาของข้าแล้วพูดมา ว่าท่านลืมไปแล้วหรือ สุดท้ายท่านเดินไปบนเส้นทางของคนทรยศเพื่อดาวมารงั้นหรือ ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงปล่อยท่านไปเพราะข้าเชื่อในวิจารณญาณของตัวเอง เชื่อว่าท่านไม่ใช่คนเช่นนั้นตอนนี้ท่านจะทรยศต่อความไว้วางใจของข้า ทรยศต่อความไว้วางใจของอาจารย์งั้นหรือเจ้าคะ”
เมื่อฟังการหายใจอันหนักหน่วงของนางเสวียนเฟยค่อยๆ เงยศีรษะขึ้น
เขารู้ตัวเสมอว่าสตรีผู้นี้อันตรายกว่าเขาไม่แน่ว่าวันหนึ่งผู้ที่กลายเป็นคนไม่ดีอาจเป็นนาง แต่จนถึงวันนี้ดวงตาของนางยังคงบริสุทธิ์
ส่วนผู้ที่กลายเป็นคนเลว คือเขา!
“ข้า…สมควรตาย” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา
………………
