เขาแล้ว และพวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นี่ขอรับ”
“อืม”
เหลยหงพูดว่า “จริงสิ เรื่องที่ใต้เท้าเปรียบเทียบกับอาวุธของเซียนอวี้หยาง ผลออกมาแล้วขอรับ จากคำสารภาพของคนใกล้ชิดเทียบภาพวาดกับบาดแผลบนร่างกายแล้วมีความกว้างเท่ากัน” พูดแล้วเขาก็ส่งภาพมาให้ดู
เจี่ยงเหวินเฟิงเปรียบเทียบทีละอันแล้วอ่านคำสารภาพ เรื่องนี้น่าเบื่อมากเพราะมีคำสารภาพหลายสิบฉบับ และเนื้อหาในนั้นล้วนมีแต่เรื่องไร้สาระ เจี่ยงเหวินเฟิงอ่านอย่างอดทนอ่านไปพลางเก็บข้อมูลที่จำเป็นไปด้วย
“ศิษย์น้องที่สนิทกับอวี้หยางได้ยืนยันว่าช่วงนี้เขาดูไม่ค่อยมีความสุขนัก สถานะของเขาตกต่ำลงจึงอารมณ์ไม่ดี และมีบ่นถึงท่านราชครู”
หมิงเวยพยักหน้า “เสวียนเฟย…อาศัยเรื่องจับป้ายหงส์กวาดล้างผู้เห็นต่างเจ้าค่ะ”
“ความขัดแย้งปะทุขึ้นเมื่อวันก่อน เดิมทีอวี้หยางรับผิดชอบด้านการเงินของเสวียนตูกวัน แต่ก็ถูกท่านราชครูปลดออก คำสารภาพของทั้งสามคนมีพูดถึงเรื่องนี้ เป็นการพิสูจน์ว่าอวี้หยางเคยพูดว่าเสวียนเฟยจะต้องเจอดีแน่ และเมื่อคืนวานเขาก็ออกไปแล้วไม่กลับมาอีกเลย”
หยางชูเงยหน้าขึ้น “เป็นไปได้หรือไม่ที่อวี้หยางไปหาเรื่องเสวียนเฟยจากนั้นก็ถูกเสวียนเฟยฆ่า”
หมิงเวยชี้ไปที่คำสารภ
